ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΤ' ΤΑΞΗΣ

Τη Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018 έγινε η επίσημη πρώτη προβολή των δύο ταινιών μικρού μήκους που δημιουργήθηκαν από τους μαθητές και τις μαθήτριες της συνεταιριστικής ομάδας της ΣΤ΄ Τάξης, στο πλαίσιο του Προγράμματος «Μαθαίνουμε παρέα» , που χρηματοδοτείται από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση, σε ειδική ανοικτή εκδήλωση με τη συμμετοχή συμμαθητών, φίλων, συγγενών και εκπαιδευτικών. Υπεύθυνες του Προγράμματος ήταν οι εκπαιδευτικοί: Ρούλα Λαγού ( ΣΤ1΄), Ελένη Παπαθανάση ( ΣΤ2) και Βιβή Αρβανίτη ( Καθηγήτρια ΤΠΕ). Η εκδήλωση περιελάμβανε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος έγινε η προβολή των ταινιών και στο δεύτερο μέρος οι μαθητές και οι μαθήτριες αποχαιρέτησαν το Δημοτικό Σχολείο με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν εκτός των άλλων και ο πρώην Διευθυντής του Σχολείου μας κ. Γιώργος Βασιλειάδης, ο Σχολικός Σύμβουλος Γενικής Αγωγής κ. Γιάννης Κατσαρός, η Διευθύντρια του 4ου Γυμνασίου Κορυδαλλού κ. Μαρία Δημουλέα και ο Πρόεδρος της Β΄ΕΛΜΕ Πειραιά, κ. Νίκος Κατσούλης.




Λίγα λόγια για τις δράσεις της συνεταιριστικής ομάδας της Στ΄ Τάξης κατά το σχ. έτος 2017-2018

Στο πλαίσιο της λειτουργίας του Σχολικού Συνεταιρισμού « Galerita», η ΣΤ΄ τάξη δημιούργησε και λειτούργησε μία άτυπη κινηματογραφική λέσχη στον χώρο του Σχολείου. Επιλέχθηκαν και παρουσιάστηκαν από τους μαθητές συνολικά 8 ποιοτικές , βραβευμένες ταινίες ( ελληνικές και ξένες), με πρωταγωνιστές παιδιά και νέους. Οι προβολές ήταν ανοικτές στο κοινό της τοπικής κοινωνίας, παιδιά, γονείς και φίλους και γίνονταν απογεύματα Κυριακής. Η συμμετοχή του κοινού ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητική.

Παράλληλα, οι μαθητές της ΣΤ΄ Τάξης, κατά τη διάρκεια της χρονιάς, μελέτησαν την ιστορία του κινηματογράφου, αντιπροσωπευτικές ταινίες-σταθμούς στην εξέλιξη του παγκόσμιου κινηματογράφου, τα επαγγέλματα – ειδικότητες που αφορούν τον κινηματογράφο, τις διαδικασίες, τα στάδια, τις τεχνικές και τα μέσα παραγωγής μίας ταινίας. Συγκροτήθηκαν ομάδες εργασίας (δίνοντας την ευκαιρία σε όλους, να συμμετέχουν ενεργά και ισότιμα και αξιοποιώντας τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες του κάθε παιδιού) και καθορίστηκαν οι αρμοδιότητες κάθε ομάδας και του κάθε μέλους στην ομάδα. Υλοποιηθήκαν επιμορφωτικές συναντήσεις στον χώρο του σχολείου με επαγγελματίες (σκηνοθέτης και φωτογράφος), για την κατανόηση της φύσης και του αντικειμένου της δουλειάς του καθενός.

Από τον Απρίλιο έως και τον Μάιο έγιναν τα γυρίσματα για τις δύο ταινίες μικρού μήκους αλλά ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον έγκειται στα εξής:

  • Παραγωγοί, σκηνοθέτες, εικονολήπτες, υπεύθυνοι λήψεων, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, φροντιστές και ηθοποιοί ήταν οι ίδιοι οι μαθητές και οι μαθήτριες. Οι δασκάλες ασχολήθηκαν με το σενάριο και το μοντάζ, γιατί κάτι έπρεπε να κάνουν κι αυτές, προκειμένου να συμμετέχουν στο πρόγραμμα!
  • Τα σενάρια των ταινιών ήταν βγαλμένα από την ζωή και την καθημερινότητα που βιώνουν τα παιδιά. Δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία στο κοινό, μέσα από τις ταινίες αυτές, να παρακολουθήσει και να καταλάβει τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν και πώς αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις, όταν αυτές προκύπτουν.
  • Οι ταινίες ήταν αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς, άψογης συνεργασίας και κοινής προσπάθειας. Μαθητές και εκπαιδευτικοί, μάθαμε πολλά, κερδίσαμε περισσότερα και τελικά περάσαμε ωραία και νιώσαμε υπερήφανοι γιατί τα καταφέραμε όλοι μαζί!

Παρουσίαση προβολών ταινιών

Παρουσίαση σεμιναρίων και μελέτης κινηματογράφου



Λίγα λόγια για τις ταινίες, όπως παρουσιάστηκαν από τους ίδιους τους δημιουργούς, τη βραδιά της 1ης δημόσιας προβολής

Α) Η πρώτη ταινία μικρού μήκους έχει τίτλο: «Αυτό που κρύβω μέσα μου»

Το θέμα της είναι σκηνές από την καθημερινότητα της σχολικής τάξης. Μέσω του βωβού κινηματογράφου, όπου δεν υπάρχουν ηχητικοί διάλογοι, αποτυπώθηκαν σκηνές από τη σχολική πραγματικότητα.

Στόχος μας ήταν να παρουσιαστούν πραγματικά περιστατικά, που δυσκολεύουν την καθημερινότητα της σχολικής ζωής, η δημιουργία, η εναλλαγή και ο τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μαθητών και δασκάλων, η αντίδραση και ο χειρισμός αυτών των συναισθημάτων μέσα στην ομάδα της τάξης, οι προσπάθειες δημιουργίας γέφυρας επικοινωνίας και αντιμετώπισης των προβληματικών καταστάσεων και τέλος τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών.

Το Σχολείο αποτελεί μία μικρογραφία της κοινωνίας. Αποτελείται - όπως και η κοινωνία των ενηλίκων- από άτομα που μπορεί να διαφέρουν στην εμφάνιση, στον χαρακτήρα, τις ικανότητες, τις δεξιότητες και τις κλίσεις, μοιάζουν όμως στα συναισθήματα, τις ανάγκες, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες.

Η σχολική τάξη αποτελείται από παιδιά, που μπορεί να διαφέρουν περισσότερο ή λιγότερο στον τρόπο σκέψης και έκφρασης, στην ταχύτητα και τον βαθμό μάθησης, στην κοινωνικότητα και τη συμπεριφορά.

Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι πως όλα τα παιδιά, σε όποια σχολική τάξη κι αν βρίσκονται, έχουν ανάγκη από κατανόηση, αποδοχή, αναγνώριση, ενθάρρυνση, σεβασμό και πάνω απ’ όλα αγάπη. Όλα τα παιδιά έχουν την ανάγκη να νιώθουν ότι ανήκουν στην ομάδα, να γίνονται αποδεκτά, να νιώθουν την ψυχή τους περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που τους αγαπούν. Για να γίνει αυτό εφικτό, θα πρέπει να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ μας, δρόμους πάνω από τις δυσκολίες και τις στενοχώριες, για να ξεπεράσουμε εμπόδια και να κάνουμε τη ζωή των ανθρώπων, ευκολότερη.

Χτίζοντας γέφυρες, δίνουμε την ευκαιρία, πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους, να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, να πορευτούμε μαζί, να μοιραστούμε σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες και να βγούμε όλοι κερδισμένοι… πλούσιοι από αγάπη».



Β) Η δεύτερη ταινία μικρού μήκους έχει τίτλο: « Τι κι αν δακρύζω;»

Το θέμα που διαπραγματεύεται είναι η αξία των δακρύων στο χρηματιστήριο των συναισθημάτων και ο καθοριστικός ρόλος που διαδραματίζουν στη ζωή των ανθρώπων, κάθε ηλικίας, φύλου, χρώματος και καταγωγής.

Δάκρυα αγανάκτησης, θυμού, πόνου, απελπισίας, συγκίνησης, χαράς, αγάπης, μίσους… Δάκρυα κάθε λογής κυλούν από τα μάτια μικρών και μεγάλων, δημιουργώντας μία θάλασσα συναισθημάτων, που κατακλύζουν την ψυχή των ανθρώπων.

Στόχος μας ήταν να αποδώσουμε στο κλάμα τη θέση που του αξίζει…

Αλήθεια, έχετε προσέξει πώς λάμπουν τα μάτια σαν κλαίνε; Η ψυχή ανεβαίνει στα μάτια και λαμποκοπάει, φωτίζει ολάκερη την πλάση. Το πιο βαρύ μα συνάμα πιο λυτρωτικό πράγμα στον κόσμο είναι το ανθρώπινο δάκρυ. Είναι η μόνη περίπτωση όπου η ψυχή του ανθρώπου γίνεται ύλη και στάζει σε μια σταγόνα.....ο αγιασμός της ψυχής...

Είναι λύτρωση τα δάκρυα και φίλος πιστός ο πόνος... Δεν σε εμποδίζουν να συνεχίσεις να ζεις. Ίσως μάλιστα τότε να ζεις τις πιο έντονες και ''ζωντανές'' σου στιγμές, όταν ο πόνος ανοίγει ρωγμές στην καρδιά σου...τότε που σε συνταράζει...σε συγκλονίζει. Τότε γίνεσαι θεατής της ζωντανής ψυχής που φτεροκοπά μέσα σου προσπαθώντας να σε κάνει να την ακούσεις...

Πόσο γλυκύς αναδύεται ο άνθρωπος σαν βγει από το καμίνι του πόνου...

Την πιο σκληρή και άγρια όψη μπορεί να απαλύνει το δάκρυ, την πιο βαριά καρδιά μπορεί να αλαφρύνει...και τότε είναι που η προσευχή σου αγγίζει τα ουράνια...»



Behind the scenes

Οι σκηνές των ταινιών γυρίστηκαν αρκετές φορές, προκειμένου να βρούμε την κατάλληλη θέση των μηχανημάτων, να πετύχουμε τον σωστό φωτισμό, να αποδοθούν σωστά οι διάλογοι και να διορθωθούν σκηνοθετικά λάθη. Υπήρξαν φορές, που οι ηθοποιοί έβαζαν τα γέλια ή μπέρδευαν τα λόγια τους, και οι σκηνοθέτες ξεχνούσαν ότι έπρεπε να βρίσκονται πίσω από τις κάμερες!

Καθώς, οι ταινίες γυρίστηκαν σε φυσικό περιβάλλον ανοικτών δημόσιων χώρων και όχι σε κάποιο στούντιο, χρειάστηκε να επαναλάβουμε πολλές φορές κάποιες σκηνές, διότι απρόσκλητοι επισκέπτες παρενέβαιναν στα πλάνα ή άσχετοι ήχοι καθιστούσαν άχρηστες τις λήψεις.